من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پُر دوست
کنج هر دیوارش
دوست هایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو ...
هر کسی می خواهد
وارد خانه ی پُر عشق و صفایم
گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شستشوی دل هاست
شرط آن داشتنِ
یک دل بی رنگ و ریاست...
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانه ی ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دیگر
«خانه ی دوست کجاست؟»
فریدون مشیری
---------------------------------
---------------------------------
کوچه پس کوچه های اعتماد را
باید
با یک شاخه گل نرگس
تجربه کرد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر